Plavac mali, czerwień Hvaru

Plavac mali uprawia się wzdłuż całego dalmatyńskiego wybrzeża i na wyspach, ale jego renomę budują nieliczne miejsca: Dingač i Postup na półwyspie Pelješac, a na Hvarze południowe zbocze między Milną a Ivan Dolac. To główny czerwony szczep wyspy i ten, którego większość gości przyjeżdża spróbować.

O pozostałych szczepach wyspy, od bogdanušy po darnekušę, przeczytasz w przewodniku Wino z Hvaru, szczep po szczepie.

Młody plavac mali ma głęboki, purpurowo-czerwony kolor; z wiekiem przechodzi w ciemny rubin. W nosie i na podniebieniu szukaj suszonych fig, chleba świętojańskiego, ciemnych wiśni, borówki, szałwii i pieprzu. Wina dojrzewające w dębie dokładają czekoladę i wanilię.

To duże wino: bogate w taniny i często z wysokim alkoholem, a winogrona dojrzewają nierówno, co dodatkowo zwiększa koncentrację. Odrobina cukru resztkowego to tradycyjny styl dalmatyński, choć większość współczesnego plavca z Hvaru jest w pełni wytrawna.

Podawaj go nieco poniżej temperatury pokojowej, około 16 do 18 °C, a większym winom daj czas w kieliszku.

Plavac mali potrzebuje konkretnego jedzenia. Na Hvarze oznacza to grillowaną rybę, czerwone mięso i jagnięcinę, dziczyznę, pršut (dalmatyńską szynkę dojrzewającą) i sery.

Gdzie zjeść, podpowiadają nasze restauracje na Hvarze.

Przez lata uważano, że plavac mali jest przodkiem kalifornijskiego Zinfandela. W 1998 roku badania DNA prowadzone przez Carole Meredith na UC Davis wykazały, że jest odwrotnie: Zinfandel, czyli stara dalmatyńska odmiana crljenak kaštelanski, zwana też tribidrag, jest jednym z rodziców plavca malego. Drugim rodzicem jest dobričić z wyspy Šolta.

To więc rodzina, a nie bliźnięta. Niektórzy producenci z Hvaru robią oba wina; Zlatan Otok butelkuje crljenak obok swojego plavca.