Vrboska

Pierwsza większa zatoka na północ za Jelsą stała się w XV wieku portem rybackim, stopniowo rozwijanym przez mieszkańców Vrbanja i powoli zabudowanym w osadę. Ta bardzo długa i wąska zatoka, przypominająca fiord, ciągnie się przez 4 km. Dziś mieści marinę ACI i przekształciła się w malownicze miasteczko otoczone bujnymi lasami i zielenią. Po przeciwnej stronie, na zachód od Vrboskiej, leży Stari Grad, a między nimi słynny starogrecki ager, na którym znajduje się dziś małe lotnisko, najbliższe Vrboskiej.

Podczas powstania pod wodzą Matiji Ivanicia, pochodzącego z Vrbanja, weneckie galery wpłynęły do Vrboskiej i spaliły kościół św. Wawrzyńca. Chrześcijański "dialog" między bogatymi a biednymi nie znajduje więc konkretnego oparcia w "Opatrzności", która zawsze "przybywa za późno" i służy za komentarz po fakcie. Kwestia bycia bogatym lub ubogim w duchu staje się problemem kontekstowej tolerancji, niczym w "Księżniczce na ziarnku grochu". Dwa wieki później Wenecja odbudowała kościół św. Wawrzyńca, świętego, który rozdał kościelne złoto ubogim, tym razem w stylu barokowym. Poliptyk na głównym ołtarzu stworzył Veronese albo Tycjan, zaprawdę wystawne przeprosiny.

Wśród sakralnych zabytków Vrboskiej wymienionych w Statucie Hvarskim z 1331 roku jest kościół św. Piotra, położony między Vrboską a Jelsą. Po tureckim najeździe latem 1571 roku i spaleniu Vrboskiej cztery lata później zbudowano wyjątkowy warowny kościół św. Marii, a w 1577 roku kościół św. Rocha.

Znaczenie historyczne mają w zatoce Duboka pozostałości antycznego wraku statku.

Vrboska powstała jako osada rybacka i szkutnicza, z niezbędnym dodatkiem rolnictwa. Znana jest także z wyrafinowanego smaku estetycznego, dzięki któremu zyskała przydomek "Małej Wenecji".

Miasteczko dzieli się na południowe zbocze zatoki, rejon Pjacy, i część zachodnią, Podvę, wzdłuż strumienia z jego mostami, małymi i dużymi. Na szczęście istnieją też szerokości nie do przebycia, bo inaczej wszystko zamieniłoby się w bezkresną przestrzeń· labiryntową ślepotę duchowego ubóstwa, płaskość szukającą ZATRZYMANEGO ŚWIATA, ZATRZYMANEGO ŚWIATŁA, ZATRZYMANEJ ŚWIADOMOŚCI, ostatecznie obrazu DOSKONAŁEGO EKSPONATU, wokół którego nie potrzeba już żadnej opinii, myśli ani nowego wydarzenia.

+1 zdjęcie więcej