W połowie drogi między Jelsą a Sućurajem, 25 km od każdego i na wysokości 360 metrów, Gdinj rozciąga się na około dziesięć przysiółków i ich zatoczek, oferując coś dla każdego.
Te zindywidualizowane oazy na obszarze około dziesięciu kilometrów kwadratowych mają nawet odrębne dialekty. Czas zdaje się tu zatrzymał, z artefaktami z epoki kamienia i brązu, po Ilirach i greckich pochówkach, ale nie rzymskich, bez widocznego związku przyczynowo-skutkowego czy ciągłości. Groby i kamienne kopce o średnicach 5, 10, 15 i 20 metrów... gdy przechodziła tędy droga, nieuchronnie musiała po czymś przejechać. Niestety największy kopiec, o średnicy 32 metrów, został zniszczony.
W XVI wieku przybyli Neretwianie z plemienia Plamjani, o czym świadczy nazwisko Planjar, z nawet 80 rodzinami. W tamtym czasie chorwacka ludność uciekająca przed Turkami dotarła aż do Aquili, pośród pasm górskich we Włoszech.
W XV wieku zbudowano kościół św. Łucji w przysiółku Vrvolići, a w XVI wieku kościół św. Jerzego, 800 metrów od centralnej wsi.
W 1910 roku Gdinj liczył 809 mieszkańców, ale w 2021 roku miał już tylko 122.
Zatoczki dostępne z Gdinja po północnej stronie wyspy Hvar, zwrócone ku stałemu lądowi (Makarska), to: Pokrivenik, Virak, Pobij, Pakomina i Zaraće, natomiast po stronie południowej zatoki i plaże to: Medvidina, Srhov Dolac, Skozanje, Torac, Veprinova, Kozja, Jedra i Smrska.